Meten is weten: waarom ik juist nu koos om mezelf weer prioriteit te geven

Als je mij een paar maanden geleden had gevraagd hoe het met mijn eigen leefstijl ging, had ik waarschijnlijk gezegd: prima.

Ik bewoog. Ik werkte. Ik deed mijn best om gezonde keuzes te maken.

En tegelijkertijd merkte ik iets anders.

Ik schoof mezelf steeds verder naar achteren.

Niet bewust. Niet omdat ik het niet belangrijk vond. Maar omdat er altijd iets was dat eerst kwam.

Werk.
Een gezin.
Nieuwe ontwikkelingen.
Verantwoordelijkheid.
Ambities.

En eerlijk? Dat voelde ook logisch.

Totdat ik besefte dat ik precies deed wat ik zo vaak terugzie bij de mensen die ik begeleid.

In de newbornfase lukte het eigenlijk verrassend goed

Misschien klinkt dit gek, maar in de periode dat onze dochter net geboren was, had ik het gevoel dat ik er juist best goed in zat.

Niet omdat alles makkelijk was.

Maar omdat ik volledig in de fase zat.

Zorgen voor de kleine.
Nieuwe routines bouwen.
En óók bewust momenten voor mezelf houden.

Dat ging niet perfect.

Maar wel bewust.

Ik had aandacht voor:

• rust
• voeding
• bewegen
• herstel
• structuur

En ergens dacht ik dat het daarna alleen maar makkelijker zou worden.

Dat bleek niet zo te zijn.

De echte uitdaging begon toen ik weer fulltime ging werken

Toen veranderde er iets.

Mijn dagen werden voller.

Ik wilde aanwezig zijn op werk.
Thuis beschikbaar zijn.
Nieuwe plannen ontwikkelen.
Doorgaan.

En zonder dat ik het doorhad ontstond er een patroon.

Zorg voor de kleine? Check.
Werk? Check.
Afspraken? Check.

Zorg voor mezelf?

Daar werd steeds makkelijker op ingeleverd.

Niet omdat ik het niet wist.

Maar omdat ik dacht dat het tijdelijk was.

Nog even deze periode.
Nog even dit project.
Nog even door.

En ik denk dat veel mensen dit herkennen.

Juist als je veel rollen hebt, voelt zelfzorg vaak als iets wat later wel weer terugkomt.

Waarom ik ervoor koos om zelf begeleiding in te schakelen

Dat vond ik misschien nog wel het meest confronterende.

Ik werk zelf in deze branche.

Ik begeleid mensen.

Ik weet wat werkt.

En toch besloot ik om een coach in te schakelen.

Niet omdat ik niet wist wat ik moest doen.

Maar omdat ik opnieuw bevestigd kreeg:

kennis en gedrag zijn niet hetzelfde.

Soms heb je iemand nodig die meekijkt.

Die vragen stelt.

Die zorgt dat je niet alleen nadenkt, maar ook daadwerkelijk handelt.

Meten is voor mij geen controle, maar inzicht

Toen ik begon, merkte ik direct weerstand.

• Progressiefoto’s maken.
• Metingen doen.
• Resultaten vastleggen.

Mijn eerste reactie? Geen zin.

Maar juist daarin zat voor mij de grootste les.
Ik realiseerde me dat meten voor mij niet gaat over streng zijn.

Meten betekent:

Bewust worden
Niet op gevoel leven, maar kijken wat er echt gebeurt.

Patronen herkennen
Waar verlies ik energie? Waar maak ik keuzes die niet helpen?

Kleine acties zichtbaar maken
Niet wachten op grote resultaten.

Richting bepalen
Keuzes maken die passen bij de fase waarin ik nu zit.

Wat ik nu anders doe

• Ik probeer niet alles tegelijk goed te doen.
• Ik kijk niet meer alleen naar een einddoel.
• Ik focus op gedrag.
• Op kleine acties.
• Op systemen die passen bij mijn leven nu.

Dat betekent:

• afspraken met mezelf plannen
• vooruitdenken
• begeleiding accepteren
• realistisch blijven
• progressie belangrijker maken dan perfectie

En misschien nog wel het belangrijkste:

ik accepteer dat elke levensfase iets anders vraagt.

Voor de vrouwen (en mannen) die zichzelf hierin herkennen

Misschien herken je dit.

• Dat je veel geeft.
• Dat je zorgt.
• Dat je doorgaat.
• En dat je ergens onderweg bent vergeten dat jij óók aandacht nodig hebt.

Dan wil ik dit zeggen:

• Je hoeft niet te wachten tot het rustiger wordt.
• Je hoeft niet eerst meer discipline te hebben.
• Je hoeft niet alles om te gooien.

Misschien begint het alleen met inzicht.

Want zelfzorg is geen luxe.

Het is de basis.